Rotiferlerin besin kalitesinin yüksek olması larvaların gelişme ve yaşama oranını etkileyen faktörlerden birisidir. Rotiferlerin besin içeriğince olması ise rotiferlere verilen besinin kalitesine, yoğunluğuna, kültür metot ve koşullarına göre değişim gösterir. Rotiferler balık larvalarına besin maddelerinin transferini sağlayan canlı besin kapsülleri olarak da nitelendirilmektedir (Hindioğlu, 1995).

balıkları %40-60 oranında , %13-16 oranında yağ içeren yemlere ve aynı zamanda iyi gelişmeleri ve yaşamlarını sürdürebilmeleri için uzun zincirli doymamış yağ asitlerine (HUFA) ihtiyaç duyarlar. Rotiferlerin besleyici değeri onların kuru ağırlığı, kalori miktarı ve biyokimyasal kompozisyonu ile ifade edilir. Rotiferlerin kuru ağırlığı beslenmelerine bağlıdır. Başlangıçta ile beslenmiş, sonra alg ile beslenmiş rotiferlerin 48 saat sonra vücut ağırlığının %12-23 oranında arttığı, karşın 20 0C de  24 saat aç bırakıldıklarında vücut ağırlığının %30’nu kaybettikleri bildirilmektedir.  Besin yetersizliği nedeniyle rotiferlerdeki kuru ağırlığın ve besin içeriğinin azalması larvaların büyüme ve yaşama oranını olumsuz yönde etkileyen faktörlerden birisidir. Rotiferlerin kuru ağırlığının %50-58 ‘ini protein oluşturur. Buna karşın ve kültür koşullarına bağlı olarak protein değeri %65 gibi yüksek değere çıkarken, aynı zamanda %34-36 gibi yüksek değere de düşebilir (Lubzens ., 1989). Yapılan çalışmalarda besin konsantrasyonu arttıkça protein oranının da arttığı, bunun yanısıra besin konsantrasyonunun gereğinden fazla olması ise protein miktarında bir azalmaya yol açacağı bildirilmektedir (Kargın, 1998). Rotiferlerde yağ oranı kuru ağırlığın %9-16 ‘sı arasında değişim gösterir (Lubzens ., 1989).  Toplam biyomasın %8’i de karbonhidrattır (Guısande ve Serrano, 1989).

Şüphesiz ki rotiferler bu kimyasal içerikleri ile larvaların ihtiyaçlarına yeterli durumdadır. Bununla birlikte larval safhanın hızla gelişmesi için besindeki toplam protein, yağ ve karbonhidratın yeterli olması yanı sıra aminoasit, yağ asidi, vitamin ve minerallerdeki dengenin de iyi olması larvaların büyüme ve yaşama oranını belirleyen faktörlerdendir(Lubzens vd., 1989).

Kalkan ve mercan balıkları üzerinde yapılan çalışmalarda esas olarak iki yağ asidinin Eicosapentoenoik  asit (20: 5n-3) ve Dokosahekzaenoik asit (22:6, n-3) in larvaların besinleri yoluyla alınması gerektiği bildirilmektedir.

Bilindiği gibi Brachionus plicatilis larval beslemede ilk beslenme periyodunda kullanılmaktadır.  Larvaların bu yağ asidini içeren rotiferlerle beslenmesi kaçınılmazdır (Watanabe vd., 1983).

Koven vd. (1989) deniz balıkları larvalarına rotiferleri besin olarak vermeden önce           n-3 HUFA içeriğini artırmak amacıyla emülsiyon zenginleştiriciler kullanmışlar ve larvalarda yaşama oranının arttığını tespit etmişlerdir (Hindioğlu, 1995).

Watanabe vd. (1989) Dokosahekzaenoik (DHA) açısından zengin besinlerle kültüre alınmış mercan balıklarında yüksek yaşama ve gelişme oranı bulmuşlardır.

Yoğun üretimi yapan kuluçkahanelerde kültüründe besin olarak ekmek mayası kullanılmaktadır. Maya ile üretilen rotiferlerin yağ asitlerince fakir olması, larvaya verilecek rotiferin zenginleştirilmesi zorunluluğunu ortaya koymuştur. Bunun için çeşitli mikroalgler, lipid emülsiyonlar, mikropartiküller yada lipid + protein içeren kapsüller kullanılmaktadır (Fulks ve Main, 1991). Birçok kuluçkahanelerde mikroalgler tercih edilmektedir. Mikroalgler ile zenginleştirme daha iyi ve güvenilir olmasının yanısıra su kalitesini de bozmaması nedeniyle tercih edilmektedir (Hoff ve Snell, 1987). Bunun yanısıra yoğun üretim yapan kuluçkahanelerde Protein Selco, Dry Selco, Super Selco gibi ticari ürünler yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Bu ürünlerle 6 saat zenginleştirilen rotiferlerin protein ve lipid oranlarında bir artış olduğu bildirilmiştir. Larva tankına verilen rotiferlerde 6 saat sonra HUFA içeriğinin 2/3’sinin kaybolduğu ve 24 saat sonra ise HUFA içeriğinin başlangıçtaki seviyeye düştüğü belirtilmektedir (Savaş, 1997).

Farklı besinlerle beslenen rotiferlerin besinsel içeriği üzerine günümüze değin birçok araştırma yapılmıştır.

Watanabe vd., (1983) canlı deniz organizmalarının mineral, protein ve esansiyel yağ asidi(EFA) içeriklerini incelemişler ve EFA’nın deniz balıkları için önemli bir yağ asidi olduğunu bildirmişlerdir.

Larvaya verilen rotiferlerdeki EFA içeriğini incelediklerinde maya ile beslenen rotiferlerde Chlorella ile beslenenlere göre daha düşük olduğunu belirtmişlerdir.

James vd., (1984) rotiferlerin besinleri üzerine çalışmalar yapmış ve bu amaçla ekmek mayası, deniz mayası ve Chlorella ile rutin olarak ürettikleri rotiferleri balık larvalarına vermeden önce Chlorella ile zenginleştirilmesi gerektiğini vurgulamışlardır.

Lubzens vd., (1985) rotiferlerdeki yağ asitleri üzerine çalışmışlar, ekmek mayası ile beslenen rotiferlerin %16 oranında PUFA ihtiva ettikleri ve PUFA ‘nında balık larvaları için önemli olduğunu, balıklara PUFA’ca zengin rotiferlerin verilmesi gerektiğini bildirmişlerdir.

Hirayama vd., (1989) Brachionus plicatilis‘in populasyon gelişmesi üzerine ekmek mayası ve deniz mayasının besinsel kalitesini araştırmışlardır. Deniz mayasının ekmek mayasına oranla daha fazla besinsel değere sahip olduğu bulunmuştur.